Waterpunt Endurancewedstrijd Beernem.


Afgelopen zaterdag was het weer zo ver hoor! De endurancewedstrijd in Beernem, georganiseerd door de VLAR stond weer op het programma. De afgelopen 2 jaar was het vaste prik dat ik daar samen met de buurvrouw het waterpunt ging bemannen. 2 maanden terug ontving ik weer een berichtje van Jan Deprez, de voorzitter van de VLAR, of ik het zag zitten om ook dit jaar het waterpunt weer te bemannen. Ik verklapte Jan dat er al een paar maanden een groot kruis stond in mijn agenda op 10 juni 2017 voor de wedstrijd in Beernem. (In eerste instantie was dat kruis bedoeld om zelf aan de start te staan van deze wedstrijd. Maar toen de afgelopen maanden duidelijk werd dat ik nog wel even zadelloos zou zijn, kon het kruis toch in mijn agenda blijven staan, want nu kon ik lekker het waterpunt weer bemannen!)

Buurvrouw ga je mee?
Nadat Jan mij dit gevraagd had, snel even een berichtje gestuurd naar mijn buurvrouw: ‘Ga je weer mee een dagje water gooien??’ Ja ze had er ontzettend veel zin in! Dus Jan kon op twee oren slapen, over het waterpunt moest hij zich geen zorgen maken. In tussentijd had ik mijn zus gevraagd of mijn nichtje van 5 mee zou mogen. Mijn nichtje is namelijk paardengek! Zo wordt er daar in huis wel eens gemopperd, omdat er per ongeluk iemand door haar zelf gefantaseerde bak loopt, of is er paniek omdat haar playmobile-paard een hoefijzer is verloren! Dus ik had bedacht dat zo’n dagje endurance haar paardenhartje vast sneller zou doen kloppen!

Familie-team!
Enkele dagen voor de wedstrijd moest mijn buurvrouw wegens onvoorziene omstandigheden afzeggen met pijn in het hart. Want ze had er zoveel zin in, maar het ging helaas niet lukken. Dus toen op zoek gegaan naar een vervanger voor mijn buurvrouw, maar ja… mijn buurvrouw beschikt over verschillende capaciteiten die je niet zomaar in iemand anders terugvindt. Zo hebben we al eens gebruik gemaakt van haar verpleegkundige capaciteiten en spreekt ze vloeiend Frans, wat echt fantastisch is voor de Frans sprekende deelnemers. Mijn woordenschat reikt helaas niet verder dan het woord l’eau…
Dus zo kwam ik er dus achter dat ik eigenlijk maar 1 ‘Franssprekende verpleegkundige die iets met paarden heeft en het leuk vindt om een hele dag met water te gooien’ in mijn vriendenkring heb! Want er was geen enkele vervanger die aan deze eisen kon voldoen. Gelukkig wilde mijn moeder mee, die kan dan wel geen Frans, maar vindt het heel erg leuk om vrijwilliger te zijn bij de VLAR en voor haar was het natuurlijk extra leuk nu haar kleindochter ook mee ging. We hadden nu dus een echt familie-team aan het waterpunt staan.

Zaterdagochtend om kwart voor acht heb ik mijn nichtje opgehaald, die al bepakt en bezakt klaar stond. Op weg naar  mijn moeder vroeg mijn nichtje waar we ook weer naar toe zouden gaan. Ik vertelde dat we naar de endurancewedstrijd in Beernem zouden gaan. Haar reactie: ‘Dan hoop ik maar dat er vandaag geen beren zijn!’ Heerlijk de logica van een 5 jarige!
Aangekomen bij mijn moeder nog even de extra ‘waterscheppen’ in de bus gegooid en we konden op weg naar Beernem.

Aangezien ik zelf nog nooit een endurancewedstrijd heb gereden en er eigenlijk ook niet zoveel verstand van heb, vind ik het altijd weer magisch om op het startterrein te lopen. Je ziet er van alles gebeuren: het vertrek van de deelnemers van de 80 km, paarden die gecheckt worden door de dierenarts, mensen die een weitje aan het afzetten zijn naast de trailer en natuurlijk zagen we ook de ene na de andere leuke arabier!
Na een poosje zijn we vertrokken naar het waterpunt, waar we ons hebben geïnstalleerd. We moesten even goed kijken hoe we de watertonnen gingen neerzetten, zodat de deelnemers zo makkelijk mogelijk verder konden rijden, nadat wij het water hadden aangeboden om te koelen en om eventueel zelf even iets te drinken.
Mijn nichtje vulde de tonnen met water en samen met mijn moeder bracht ik ze naar de juiste plek. Toen alles klaar stond, begon het wachten. Om de beurt stonden we op de uitkijk om te zien of we in de verte al wat zagen aankomen.

Groom in opleiding!
Toen de eerste ruiters aankwamen was het nog even zoeken om in ons ritme te komen. Het was weer even wennen om te koelen, de waterschep aan te geven en ook nog zorgen dat de ruiters drinken kregen. Maar al gauw zaten mijn moeder en ik in een ritme van waterscheppen klaar zetten, water tonnen vullen  en paarden koelen. Mijn nichtje had de taak op zich genomen om er voor te zorgen dat er genoeg flesjes drinken voor de ruiters gekoeld waren.  Ze vond het zelfs zo leuk dat ze uit zichzelf aan de ruiters ging vragen of ze zelf ook iets wilde drinken en toen ze haar draai helemaal had gevonden vroeg ze: ‘Tante Anjo mag ik straks zelf het flesje drinken aangeven?’ Wat ben ik toch trots op dat prutsje van 5 jaar! Ze genoot zichtbaar van haar eerste stapjes als groom in opleiding!
Naast het harde werken was ze ook heel erg onder de indruk van alle mooie paarden die voorbij kwamen. Het leuke aan de endurancesport is dat  iedere combinatie uniek is ‘aangekleed’. De gekleurde hoofdstellen spraken haar dan ook erg aan. En ja, ze had geluk er liepen ook paarden rond met haar lievelingskleur: roze!
Tussendoor liep ze af en toe naar de bus, waar haar playmobile paarden op de uitkijk stonden. En omdat het toch ook wel erg warm was, zocht ze ook even wat afkoeling!

Volgens mij heeft ze het naar haar zin!

Samen sterk!
Ik vind het tof dat ik haar heb kunnen laten zien wat voor leuke sport het is. Dat gezelligheid, prestatie, goed zorgen voor je paard en teamwork hand in hand kunnen gaan! Dat je op deze manier heel veel plezier kunt hebben met je paard. Maar we hebben haar zaterdag ook geleerd hoe belangrijk het is dat als je ergens aan wil meedoen, dat je dan ook de moeite moet doen om te investeren. Zo waren er 3 ruiters die zonder inschrijving,  dus zonder nummer, de route wilden volgen. Helaas zijn de eerste 2 er doorheen geglipt, want toen stond ik denk ik nog niet sterk genoeg in mijn schoenen om mijn punt duidelijk te maken! Maar de 3e ruiter, die dan ook nog eens zonder cap reed, had helaas pech. Want ik had heel goed in mijn hoofd geprent hoe oneerlijk het was tegenover de mensen die hun best hadden gedaan om deze wedstrijd te organiseren, dat iemand dan zomaar even zou meeliften. Daarnaast is het ook nog eens zodat het verzekeringstechnisch ook helemaal niet kan! Gelukkig waren mijn moeder en ik bij de 3e ruiter een heel goed team, zodat hij geen kans zag om toch zijn weg te vervolgen. Hij heeft nog wel een poging gedaan om de voorzitter van de VLAR telefonisch te verleiden om toestemming te geven, maar helaas…. Ik hoop dat hij volgend jaar gewoon inschrijft en dat hij dan lekker zijn rondje meerijdt, zodat hij op de legale manier kan genieten van de prachtig uitgezette routes.

Wij kijken terug op en prachtige dag, waar we weer veel hebben gezien en geleerd. En… met veel kriebels ben ik terug naar huis gereden, plannen makend om volgend jaar dan toch echt aan de start te staan met Mems! En hopelijk is mijn mini-groom er dan ook weer bij!

Wil je nog meer foto’s zien? Klik dan op deze link.f

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *