Traditoneel, natuurlijk of een mixje??


Als klein meisje van een jaar of 6 had ik het geluk dat er per ongeluk een pony bij ons in de wei kwam lopen. Met een longeerlijn gevlochten van ‘pakke-touwtjes’, gehesen in ons ketelpak en een cap met zo’n elastiek onder onze kin, betraden mijn zus en ik voor het eerst de paardenwereld. Mijn moeder zette ons zonder zadel op Bruce, een shetlander, en we hobbelden wat rond.

Op naar de manege!
Dat zorgde er natuurlijk voor dat we meer en beter wilden, dus zoals zoveel mensen werden ook door ons de eerste stappen in de manege gezet. We hebben daar jaren met heel veel plezier gereden en iedere keer weer meer geleerd. In tussentijd kwamen er ook meerdere pony’s in ons leven waar we mee op wedstrijd gingen, zowel springen als dressuur. Samen met de vrachtwagen, koelbox mee en elkaar aanmoedigen. En of we nou wel of niet met goede punten naar huis kwamen, dat maakte ons eigenlijk niet zo uit. Voor ons was het een dagje uitje.

Wat als je groter wordt?
Maar ja… dan wordt je ouder en ga je ineens studeren. Dan moet je op kamers en dat betekent dat je steeds minder tijd hebt voor je pony. Want ook in het weekend werd de tijd grotendeels opgeslokt door een bijbaantje. Gelukkig had ik de luxe positie dat mijn pony gewoon op de Knorhoeve kon blijven lopen. Dus na mijn studie kon ik weer lekker aan de slag, maar…. ja ook pony’s worden ouder. Dat betekende dat we geen wilde dingen meer deden maar gewoon nog lekker ons rondje in de polder gingen doen met Esje.
Esje werd steeds ouder en werd wel een beetje een oma’tje waardoor het rijden in de loop van de tijd niet meer echt ging. En dan ga je nadenken: ‘Zal ik een nieuw vriendje zoeken?’ Het besluit of ik dat ging doen was lastig, omdat ik toch het gevoel had dat ik Esje een beetje afschreef, maar toen dat besluit genomen was, werd meteen duidelijk wat ik wilde: Ik wilde een arabier en ik wilde western rijden!

Dag traditionele wereld, hallo nieuwe wereld!
Hallo wereld van de arabieren, hallo wereld van de western!
Twee werelden waar ik werkelijk helemaal geen kennis van had. Dus bij de start van de zoektocht had ik nooit kunnen bedenken dat het mijn leven zoveel rijker zou maken. Er kwam een pracht van een arabier in mijn leven, Wenturo, en daarbij ook een nieuwe instructrice, Astrid de Visser.
Zowel Wenturo als Astrid zorgden er voor dat ik eigenlijk alle dingen die ik ooit had geleerd over paardrijden, kon vergeten. Ik leerde allemaal nieuwe dingen. Ik leerde op een nieuwe manier kijken naar mijn paard, ik leerde op een nieuwe manier rijden, ik leerde op een nieuwe manier kijken naar de band tussen mens en paard.
Zo hebben we steeds stapje voor stapje kennis vergaard en vaardigheden bijgeschaafd. Helaas is Wenturo er niet meer en is Astrid gestopt met lesgeven. Maar zij waren het die mij uitgedaagd hebben om de eerste stappen te zetten in een nieuwe wereld. En nog steeds zet ik nieuwe stappen. Nu samen met Mems en onder begeleiding van Sarina Verhage- Aarnoutse van Horse Improvement.
We zijn nu vooral aan het grondwerken en momenteel staat het even op een lager pitje, omdat Mems ook even bekeken moet worden door de osteopaat. (Ook daar hoorde je vroeger nooit over!)

Natuurlijk….loopt Mems op ijzers. 
En ook gisteren hebben we weer een stap in een nieuwe wereld gemaakt. Al verschillende jaren weet ik van het bestaan van natuurlijk bekappen. Ik heb dat altijd wel interessant gevonden, maar als ik dan info zocht op verschillende sites, facebookpagina’s of tijdens evenementen, kwam ik toch altijd weer persoonlijkheden tegen waar ik me niet echt prettig bij voelde. Dus het natuurlijk bekappen ben ik op afstand wel blijven volgen, maar heb me er nooit echt in verdiept, want ik ben al lang blij dat sinds Mems ijzers heeft, we kilometerslange ritten kunnen maken. Ze trapt eigenlijk ook nooit haar ijzer af. Het enige nadeel is dat ik wel eens vergeet om de hoefsmid te bellen, dus dat geplande ritjes dan niet door kunnen gaan, omdat Mems dr hoefijzer dan al verloren is!
Voor de rest ‘denk ik’ dat het allemaal wel goed gaat met haar hoeven.

Nieuwsgierig naar natuurlijk.
Sinds enkele jaren ken ik Hans Jacobse, hij is een fervent voorstander van natuurlijk bekappen. Hij post dan ook gretig alle info die er te vinden is op zijn facebookpagina en post er ook berichten over op de Ontmoetingsplaats. Ook als ik Hans tijdens een evenement tegenkom, komen de hoeven altijd ter sprake en probeert hij me altijd te prikkelen om de stap te zetten om Mems haar ijzers er af te halen en me te verdiepen hoe het ook op een andere manier kan.
En gisteren was dan de grote dag dat ik en presentatie van Hans kon bijwonen. Recreatie Ruiters Zeeuws Vlaanderen hadden hem uitgenodigd om bij het Klinket een informatie avond te verzorgen.
Samen met buurvrouw Paula, mijn moeder en Johan gingen we op pad. Ik ging die avond van huis met de instelling: ‘Ik ben benieuwd wat hij zal vertellen, maar het zal toch wel niet iets voor mij zijn.’

Maar al vanaf de eerste 5 zinnen had hij mijn volle aandacht. Ik heb in het verleden wel informatie opgezocht enzo, maar nu Hans in Jip en Janneke taal de wereld van de hoef aan het uitleggen was, bekroop mij toch een beetje het gevoel van:….. Na vanavond kijk ik toch wel anders naar Mems haar hoeven en haar hoefijzers…. Terwijl ik deze zin typ, bekruipt me meteen ook het gevoel van heel veel twijfel…. Want wat als ik werkelijk de stap zet om over te gaan op natuurlijk bekappen…. Wat zal dat betekenen voor haar?? Maar ook wat betekent dat voor onze huidige hoefsmid die al jaren voor ons klaarstaat? Een hoefsmid waar we 100% vertrouwen in hebben, zowel op het gebied van kennis als van omgang met onze paarden?
En hoe zit het dan met die horrorverhalen van paarden die na natuurlijk bekappen heel veel pijn hebben? Ik zou de haren uit mijn hoofd trekken als Mems dat zou overkomen, want het zou tenslotte mijn beslissing zijn, dus ook mijn schuld als zij gevoelig gaat lopen over stenen, onregelmatige ondergrond of over onverharde wegen.

Blijf ik vastzitten in het traditionele of ga ik nu ook het ‘natuurlijke pad’ bewandelen?
Deze avond heeft me antwoorden gegeven, maar eigenlijk nog veel meer vragen…. Mijn hoofd is in de war…. Ik ben heel benieuwd naar de ervaringen van mensen die serieuze afstanden rijden met hun paarden. Hoe gaat dit en lukt het ook om een trektocht van 5 dagen te rijden? Hoe train je je paard dat deze geen last heeft van de steentjes die we onderweg tegen komen?

En stel… ik ga ervoor, dan wil ik heel graag de cursus volgen, maar ik ga niet zelf lopen pielen aan dr hoeven… dat vind ik veel te eng. Dus wil ik ook graag een hoefsmid (of hoe heet zoiets bij natuurlijk bekappen) die Mems haar hoeven komt doen, maar waar vind ik die??

Ook besef ik me dat als we deze weg in slaan we ook andere keuzes moeten maken als het gaat om de stalling en de ondergrond in de wei en hun uitloopstukje. En is dit (financieel) haalbaar om te veranderen? Er zijn dus nog heeeeel veel stappen te nemen voordat we er aan kunnen beginnen. En ik moet zeggen dat ik het ook rete-eng vind om deze weg in te slaan, want wat als het mis gaat?

Al deze vragen heb ik meegenomen naar huis en toen ik thuis kwam, lagen al deze vragen samen met mij in bed…. We hebben de komende tijd dus genoeg te doen! Mijn zoektocht naar al deze antwoorden is dus gestart en hoe deze zoektocht er uit zal zien? Ik weet het nog niet, maar ik zal jullie op de hoogte houden of traditioneel blijf vasthouden, natuurlijk een nieuwe weg in sla of er een traditioneel natuurlijk mixje van maak!


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *