Groomen bij Endurance Zeeland.


Mijn kennismaking met endurance.
Afgelopen 3 jaar heb ik stap voor stap kennis gemaakt met endurance, het afleggen van lange afstanden te paard binnen een bepaalde tijd. De eerste keer dat ik er mee in aanraking kwam, was omdat de VLAR mensen vroegen om het waterpunt te bemannen. Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik dat vond, want dan kwamen de ruiters aangereden en moest ik water over die paarden gieten en sommige ruiters hadden haast, want ze wilden binnen een bepaalde tijd weer binnen zijn, maar ook het koelen moest zorgvuldig gebeuren, want de gezondheid van hun paarden staat voorop. Nadat ik de eerste keren wat onhandig met mijn water klaar stond, was ik aan het eind van de dag een geroutineerde ‘watergooier’.
Die dag was ook wel de dag dat er wens begon te groeien! En die wens was: ‘Ik wil dit ook!’ Het lijkt me zo gaaf om samen met Mems door een gebied te rijden wat ik niet ken, waar ik afhankelijk ben van de pijlen die me de weg wijzen en dat ik tegelijkertijd ook zo snel mogelijk bij de finish wil zijn, maar…. en dat is het belangrijkste, dat ik de finish haal met een fris en fruitige Mems!

Groomen bij de de 80 kilometer.
Na die dag aan het waterpunt zijn er nog meerdere dagen geweest dat we hebben geholpen bij wedstrijden van de VLAR. En dat heeft er zelfs toe geleid dat ik eens mee mocht als groom bij een ruiter die de 80 km ging rijden! Wauw 80 km….. Echt ongelofelijk! Weetje hoe spannend zo’n dag is als groom??
Ik had het geluk dat ik het ‘hulpje’ van de ervaren groom was, dus ik moest alleen maar in de auto stappen, uitstappen, flessen water pakken en dan het water al rennend aangeven. (Dit ziet er op filmpjes en foto’s misschien makkelijk uit, maar in de ochtend had ik toch echt een paar missers, dus ik had geluk dat ze 80 km. ging rijden, want dan had ik genoeg oefen momenten)
Omdat ik gewoon maar in te stappen had in de ‘groom-auto’, moest ik niet nadenken over: ‘Waar vinden we het volgende groompunt??’En het mooie van die dag was, dat ik als beginnende groom deel mocht uitmaken van het winnende team! Wauw, echt zo’n topdag…. Maar nu vraag je je misschien af wat dit allemaal met de titel van deze blog te maken heeft?

Endurance Zeeland.
Nou eigenlijk alles! Want zo was ik toch een beetje voorbereid op mijn taak van vorige week zondag. Mijn vriendinnetje Angelique had namelijk gevraagd of ik haar wilde groomen op de 40 km. in Renesse. Ja natuurlijk wil ik dat! Dat is supergaaf!

Maar….. ok…. ik kon nu niet steunen op een ervaren medegroom, want ik ging in mijn eentje deze klus klaren.  Dus de week ervoor hield ik de facebookpagina van Endurance Zeeland goed in de gaten, zodat ik direct het progammaboekje kon downloaden zodra dit beschikbaar was.
De donderdagavond ben ik er eens goed voor gaan zitten, zodat ik kon gaan puzzelen om hoe laat ik waar moest wezen. Ik heb op Google-Maps alle groompunten en de vetgate opgezocht en tot mijn verrassing ontdekte ik dat je deze punten ook kon opslaan in Google-Maps. Zo zie je maar dat je van endurance echt slimmer wordt!

Goed voorbereid op weg.
De zondag was ik om 8 uur aanwezig op het Transferium in Renesse, maar Angelique had Sely al een nachtje op de manege laten slapen, dus besloten we om de bus ook bij de manege te parkeren en dat we eerst alle benodigde spullen in de bus zouden gooien.
Wat was ik Johnny dankbaar dat we de bus mochten gebruiken! Hoe fijn is het om zoveel ruimte te hebben dat je 3 dekens, een krat met flessen koelwater en drinkwater, emmers, halsters, voer, voerbakken, reserve kleding en een koelbox kon meenemen…. en nog plek genoeg over hebt!

Nadat we de bus hadden volgegooid, (ja echt volgegooid, degene die ons kennen zullen niet verbaasd zijn dat de inhoud van de bus niet netjes gerangschikt stond, maar dat het gewoon een grote warboel van spullen was), hebben we het zadel, hoofdstel, cap en alle dingen die Angelique onderweg nodig had, klaar gelegd. Daarna ging Angelique zich inschrijven en moesten we  nog even naar de presentatie kijken, omdat daar nog wel wat tips in zaten voor de route en de vetgate. Er was veel wind en ook dreven er wat wolken in de lucht die  er uitzagen alsof er heel wat druppels naar beneden konden komen. Mede door deze vooruitzichten was de tijd in de vetgate van 45 minuten verkort naar 30 minuten.
Na al deze info hebben we Sely van stal gehaald en gingen we naar de voorkeuring. Daar werd alles gecheckt en moest ze voordraven. Sely liet tijdens het voordraven al zien dat het een ‘lekker tempo’-ritje zou worden. Na het voordraven hadden we nog even tijd om op te zadelen en om 9.36 uur kreeg Angelique het sein om als eerste te mogen vertrekken.

De belevenissen van een onervaren groom.
Dit betekende dus ook dat ik er nu in mijn eentje voor stond om het eerste groompunt te vinden. Met het uitgedraaide programmaboekje op de bijrijdersstoel en mijn telefoon aan de voorruit geplakt vertrok ik naar het eerste groompunt. Dit had ik al gauw gevonden, mede doordat daar ook vrijwilligers stonden die de ruiters hielpen om over te steken. Na enkele minuten kwam Angelique al vrolijk aandraven en riep dat alles goed ging. Dit was voor mij het sein om gauw weer in de bus te springen en op zoek te gaan naar het tweede groompunt.

Eigenwijs als ik was, wilde ik de beschrijving van het boekje te volgen. Er leek iets niet te kloppen… Ik was even vergeten lezen dat de beschrijving begon vanaf het Transferium en niet vanaf het eerste groompunt! Toen ik braaf de aanwijzingen van Google-Maps volgende kwamen we uit bij een parking aan het strand. Nadat ik de bus had geparkeerd, begon ik aan een klim waar ik eigenlijk niet zo goed op was voorbereid…. Ik liep daar met een emmer en met flessen water en moest de duinen over klauteren, om bij het groompunt te komen. Als ze op dat moment mijn hartslag hadden gecheckt, dan was ik zeker te weten afgekeurd!
Op het strand aangekomen zag ik meteen dat mijn emmer en flessen water overbodig waren, want de organisatie had er voor gezorgd dat er water beschikbaar was. (Dit stond ook wel in het programmaboekje, maar soms ben ik van het principe: Beter het zekere voor het onzekere)
Ook op het tweede groompunt moest ik niet lang wachten totdat Angelique in zicht kwam. Ze reed nu niet meer alleen, maar had een maatje gevonden en al zwaaiend reden ze in een pittig tempo verder.
Terug aangekomen bij de bus, moest ik wel even uithijgen, want niet alleen werden er sportieve prestaties van paard en ruiter gevraagd, ook deze groom zonder conditie werd toch even op de proef gesteld!
Nadat ik weer een beetje op adem was, weer mijn trouwe Google-Maps ingesteld en op zoek gegaan naar de vetgate. Deze was op een parkeerplaats waar het best wel druk was. Niet alleen de grooms van de ruiters waren er, maar ook veel mountainbikers en dagjesmensen. Dit was weer zo’n mooi voorbeeld dat als je rekening met elkaar houdt, dat er veel kan!

Vetgate.
Gauw ging ik aan de slag om het water, dekens, hooi, eten, schraagje en een droog zadeldekje klaar te leggen. Omdat dit voor mij de eerste keer was, wist ik niet precies wat er zou gebeuren als Angelique in de vetgate zou arriveren en wat er dan precies van mij verwacht werd. Gelukkig kon ik al mijn vragen stellen aan een clubgenootje van de VLAR! Dat is zo supertof aan deze sport: “Mensen helpen elkaar!”
Toen Sely en Angelique binnenkwamen in de vetgate, gauw de deken er opgelegd en haar borst gekoeld en al snel kon ze Sely aanbieden om de hartslag te controleren en om te checken of ze toch niet onregelmatig liep.  Ook hier kwam Sely weer fluitend doorheen! Wat een toppony is dat toch he!

Terwijl Sely en Angelique aan het eten waren, heb ik het zadeldekje verwisseld, benen gekoeld, hooi gegeven en een beetje rondgestapt met Sely. Want Sely houdt gewoon niet zo van stil staan!
Na een half uur mocht Angelique weer vertrekken en zou ik haar bij het eerste groompunt weer treffen.
Alles verliep als een tierelier en op het eerste groompunt kwam ze aanrijden met een groepje. Angelique was de enige die even stopte om Sely wat te laten drinken. We waren blij dat Sely wat dronk, want het is niet echt een grote drinker op wedstrijden. Na haar slurppartij, vertrokken ze weer vol gas op weg naar de finish.

Oreo-koekjes en Icetea!
De finish heb ik helaas gemist, omdat ik nog onderweg was naar de manege. Maar op zich was dat niet zo erg, want we hadden nu ook een half uur de tijd om Sely aan te bieden bij de keurende dierenarts. Dus we hebben haar lekker afgezadeld en Angelique heeft haar nog lekker even laten rollen in de binnenbak. Sely zag er tevreden uit en dat bleek ook zo te zijn bij de nakeuring.
We waren supertrots op Sely en hebben haar lekker terug gebracht naar stal, waar we alles hebben opgeruimd en waar we ons zelf even hebben beloond met een rol oreo-koekjes en ice tea!

2018: Mems aan de start van de 20 km.
Het was een superleuke dag! Ik vond endurance al een leuke sport, maar iedere keer weer als ik op zo’n dag aanwezig ben, groeit mijn enthousiasme! Het is echt een leuke uitdagende manier om met je paard op stap te gaan. Dus…. volgend jaar wil ik ook heel graag in Renesse de 20 km. rijden! Het is een superleuke omgeving! Echt heerlijk rijden aan het strand! En niet te vergeten… het is een goed georganiseerde wedstrijd, waar de organisatie en de vrijwilligers zeker bereid zijn om je te helpen.
Ik wilde eigenlijk dit jaar al een wedstrijd starten bij de VLAR, maar nu ik zonder zadel zit weet ik niet of dat dit jaar nog haalbaar is. Maar ik ga in ieder geval heel hard mijn best doen om volgend jaar in Renesse aan de start te staan, zodat ik daar ook eens met Mems aan het strand kan rijden! Dan heb ik nog een jaar om Mems voor te bereiden en op zoek te gaan naar een groom die een dagje voor mij en Mems wil zorgen.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *